از نظرگاه زبان شناسی زبانهای ایرانی به 3 دوره تاریخی تقسیم شده است.
1- فارسی باستان
2- فارسی میانه
3- فارسی جدید
هر دوره تاریخی خود شامل زبانهای مختلفی است.
1- فارسی باستان شامل زبانهای (اوستایی ) ، ( مادی )، ( فارسی باستان)و.... که خود
فارسی باستان همان زبان کتیبه های داریوش و.... در تخت جمشید و... می باشد. {دوره تاریخی
تا سقوط هخامنشیان و اسکندر مقدونی }
فارسی میانه ساسانی که به چندین نوع کتابت نوسته شده است بیشتر به عنوان ( زبان پهلوی)
شناخته می شود . { دوره تاریخی از سقوط اسکندر تا 300 بعد از هجری }
( آسی ) ، ( پشتو ) ، ( لارستانی ) ، (بشکردی ) ،( کمزاری ) ، دری و ... می شود .
و اما از نظر ساختاری کل زبانهای ایرانی را به دو گروه شمالی و جنوبی تقسیم می کنند . که هر
یک خود خصوصیت ویژه ای دارد . ضمنا در درون هر گروه نیز تقسیم بندی شرقی و غربی
وجود دارد که بطور مثال زبان فارسی امروزی در تقسیم بندی گروه جنوب غربی قرار دارد .
زبان لارستانی نیز از نظر گاه تقسیم بندی به گروه جنوبی غربی تعلق دارد. و از این دید گاه
می توان گفت نزدیکتری زبان به لارستانی هوان زبان فارسی می باشد.
البته خود زبانهای ایرانی به طور کلی به دسته زبانهای هندو ایرانی تعلق دارد که این دسته
شامل زبانهای ایرانی و زبانهای هندی می شود که شامل ساتسکریت ، بنگالی ، اردو و ...
می شود . دسته زبانهاس هندو ایرانی متعلق به خانواده زبانهای هندو ایرانی است که شامل
همه زبانهایی می شود که از گروه آریایی های اولیه ( همه انهایی که بین خوارزم و دانوب )
در عهد باستان زندگی می کردند نشات گرفته است . این خانواده شامل دسته های مختلفی است
که زبانهای لا تـین و انگلیسی ، المانی و فرانسوی و ... را شامل می شود.
شکل شماتیک زیر می تواند موقعیت گویش اوزی را در این سلسله مراتب مشخص کند