در باره خاضع اله ابادی
ان طور که در تذکره سخنوران یزد چاپ هندوستان امده است خاضع اله ابادی در سال 1280خورشیدی در قریه اله اباد رستاق واقع در 18کیلومتری شهرستان یزد پا بعرصه گیتی نهاد پس از پایان تخصیلات ابتدایی در دبستان گودرز زاد بوم خویش بکار کشاورزی مشغول گردید چون طبعی روان داشت استاد بهمان اموزگار دبستان اورا به نظم اشعار مشوق وبه خاضع متخلص ساخت در سال 1306شمسی برای نخستین بار به هندوستان مسافرت نمود ودر بندربمبی بکار مشغول شد در سال 1308 اولین مجموعه شعری خود بنام دیوان خاضع در همان شهر به چاپ رساند بواسطه علاقه وافر خاضع به ادبیات وتاریخ در سال 1310شمسی بتاسیس کتابفروشی خاضع در شهر بمبی اقدام نمود وبه انتشار وپحش کتب ونشریات فارسی در هند همت نمود در سال 1312 به نمایندگی بسیاری از مجلات فارسی ایران نایل ودر شناساندن ایران نو وفرهنگ وادبیات ان به مردم هند کوشش بسزایی کرد ودر تجدید چاپ وتصحیح چندین کتب دینی وادبی فارسی که از سلسله نشریات کتابفروشی خاضع است تلاش فراوان نمود اشعار خاضع گرچه فراوان است ولی همه یکنواخت نیست غزل دوبیتی ومثنوی قالب هایی است که شاعر در بیشتر اشعار خود دران سروده است نیک سیرتی پاک منشی وعشق به ایران وزاد وبوم خود در اشعار این شاعر موج می زند. خاضع اله ابادی نزدیک به نیم قرن در هندوستان به ترویج وشناساندن اثار ادبی وزبان فارسی پرداخت . از زمان ومکان مرگ این شاعر هنوز اطلاعی ندارم . اگر بینندگان سایت میدانند و مرا مطلع سازند ممنمون خواهم شد
دوشعر از مرحوم خاضع اله ابادی که اولی در قالب مثنوی ودومی در قالب غزل سروده است
فرمان زرتشت
چهار چیز فرمود زرتشت پاک که گردد جهانی از ان تابناک
که این چار مر جمله باشد مهم کند پاک یکسر جهان از ستم
نخستین بود ان سه گفتار نیک باندیشه پندار وکردار نیک
ره راستی ان به گیتی یکی است جز ان رستگاری ندانم که چیست
ستوده بسی راستی در جهان که بهتر از ان نیست نزد مهان
نکوهش نموده دروغ وکژی شده راستی بر کژی برتری
اگر کس نیارد دروغ از زبان نگردد بسا سود مردم زیان
نیارد کس از کس همی سو ظن نه مردی شود بد گمانش به زن
نباید زنند چونه اندر خرید نباید گواه از میان اورید
زبازار و داد وستد مردمان نیارند سوگندها بر زبان
بیک گفته طی میشود معامله نه گسترده باشند دام وتله
نه دلال خواهد نه بیم وهراس همه راستگوی وهمه با سپاس
سند را نیاید به کار کسی نباشد دگر حاجت از بررسی
همه کارها جمله اسان شود همی نعمت هر سو فراوان شود
نیاید میان کین وخشم وحسد همه کس از این چیزها بر رمد
گر اندیشه ها پاک گردد تمام همه کار مردم بر اید بکام
شود فکر ها بر ره راستی نباشد غم اندر کم وکاستی
همه فکر ها روشن از هر کجا شود گلشن این دار پر ماجرا
نیاید بمغز کسی راه بد که بد کردن اندر جهان کی سزد
بهم یار گردند وهم مهربان نبینی به گیتی دگر ناکسان
بکار وبکردار اگر راستی شود میشود ریشه کن کاستی
امانت نسازد خیانت کسی بهم مطمئن میشوند هر کسی
همه نیک گردند و داد اوری شود روزگار همه فرهی
بر افتد چنین جنگ ونامردمی فرشته شود خوی هر ادمی
شود ریشه کن ظلم وجور وستم نگردد دگر نادرستی الم
شوند پاک مردم به خوی وخصال شود این از ان پاکترها نهال
همه فتنه ها خیزد اندر دروغ دروغگو بود در جهان بی فروغ
دروغ عالمی را بهم بر زند دروغ عهد وپیمان ها بشکند
دروغ مایه نادرستی بود دروغ پایه اش روی سستی بود
دروغ ادمی را کند شرمسار دروغ میکند مرد بی بند وبار
بپرهیز از کژی هم دروغ مگو تا نگردی همی بی فروغ
---------------------------------------------------
اندرز به دختر
به من گوش دار ای دختر من یگانه دختر نیک اختر من
بکن پند مرا اویزه گوش مبادا گرددت روزی فراموش
اگر خواهی بیارایی رخت را دهی زینت جمال فرخت را
بگو مشاطه عصمت بیاید زعفت بر تو ارایش نماید
به گیسو پیچ وخم ده از دقایق بکش وسمه بر ابرو از حقایق
بکش بر دیده ات سرمه ز ازرم بنه بر عارضت گلگونه از شرم
به کنج لب بنه خال ادب را مکن بیخود به خنده باز لب را
به صابون حیا دست ورخت شو بزن اب از کمال عقل بر رو
عزیز جان من زنهار زنهار مشو با مردم بی تربیت یار